Okazało się jednak

| | Okazało się jednak, że i dwukanałowa stereofonia, to za mało, ale jak w jednym rowku zmieścić aż cztery różne sygnały. Znów powstał problem kompatybilności, czyli takiego nagrania wielokanałowej płyty, aby można było odtwarzać ją na każdym gramofonie. I znów ponad dziesięć lat trwały przygotowania do masowej produkcji płyt wielokanałowych i urządzeń do ich odtwarzania. Wreszcie w 1971 roku japońska firma CBS/Sony wypuściła na rynek płyty kwadrofoniczne zapisane systemem „SQ". Rok potem zostały również uwieńczone sukcesem badania nad systemem kwadrofonicznym prowadzone przez firmy RCA, Japan Victor Co i Panasonic. W roku 1973 rozpoczęto masową produkcję płyt i urządzeń do ich odtwarzania opartych na systemie kwadrofonicznym. Okazuje się, że to jeszcze nie koniec burzliwej i błyskotliwej kariery płyty gramofonowej. W 1975 roku pojawiają się pierwsze płyty o średnicy 30 cm i prędkości obrotowej na ogół 45x, przeznaczone specjalnie dla dyskotek. Noszą one nazwę disco-disc i zawierają po jednym utworze z każdej strony. Duża prędkość obrotowa i powierzchnia zapisu pozwalają na dokonanie nagrania z niespotykaną dotychczas dynamiką i pasmem przenoszenia. Odtwarzane nawet na najlichszej aparaturze, dają znakomite efekty. Kosztują tyle samo co dwa lub trzy single. | |