Etykieta jako źródło

| | Etykieta jako źródło informacji o płycie. Od góry widoczne: graficzny symbol wytwórni, informacje o rodzaju zapisu, numer katalogowy płyty, daty publikacji poszczególnych utworów, zastrzeżenie prawa autorskiego, pełne brzmienie wytwórni, wykonawca, tytuł płyty, tytuły poszczególnych utworów z podanym czasem trwania, znak oddziału wytwórni, informacja o autorach poszczególnych utworów, informacja o agencji autorskiej posiadającej prawa publikowania, informacja o realizatorze nagrań. Wokół etykiety dokładna nazwa i adres wydawcy oraz zastrzeżenie publikacji. Wszystkie te wiadomości podawane są na ogół w czytelnej, przejrzystej formie i odczytanie ich nawet bez znajomości języka, może nie sprawiać trudności. Czasami tylko pewne kłopoty sprawia ustalenie pierwszej strony i kraju, z którego pochodzi płyta. Obie strony płyty oznaczone są cyframi 1 i 2, lub literami A i B. Single, zawierają na ogół jeden utwór przebojowy, umieszczony na pierwszej stronie i drugi, tak zwany „wypełniacz", umieszczony na drugiej stronie. Każdy z tych utworów ma swój numer katalogowy, najczęściej strona pierwsza opatrzona jest numerem .wcześniejszym. Weźmy konkretny przykład, oto płyta wytwórni ABC z utworem „Disco connection" Issaca Hayesa. Podano tu numery utworów 45-16918-S (dla strony pierwszej) i 45-16919-S (dla strony drugiej), opiócz tego odnajdujemy tu numer katalogowy płyty, taki sam z obydwu stron, którego nie należy mylić z numerem nagrania. A oto kilka najpopularniejszych przykładów oznaczania stron płyt. | |